Bekijk ons op Fatherly!
Harvey Moscot (4e generatie) en Zack Moscot (5e generatie) delen hoe de MOSCOT-erfenis voortleeft na meer dan 100 jaar — bekijk & lees hun openhartige gesprek hieronder!
ZM: Mijn vader zegt altijd: “Het eerste wat je op iemands gezicht ziet, is een bril”. Je ziet iemands schoenen niet als eerste, misschien zie je hun broek niet als eerste, maar hun glasses vertellen echt een story, het vertelt wie ze zijn, en het vertelt het verhaal dat ze willen vertellen.
ZM: De downtown Lower East Side is heel erg een deel van wie we zijn en onze hele esthetiek en cultuur is echt de reden waarom ons merk op een bepaalde manier aanvoelt en eruitziet. Door design en ons erfgoed verwerken we altijd stukjes van ons verleden en dat is grotendeels wie we zijn. We willen nooit vergeten waar we vandaan komen en waarom we er vandaag zijn.
HM: We jagen niet op trends—net als een goede spijkerbroek of een wit t-shirt. We bieden ook een service en ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk dat was voor mijn vader en mijn grootvader in termen van het maken van de ervaring wanneer je naar MOSCOT kwam memorabel. Het was nooit alleen het kopen van eyeglasses. Het was een speciale ervaring hebben, het herinneren en onze klanten kennen.
HM: Ik heb tijdens mijn tienerjaren bij MOSCOT gewerkt voor biergeld in het weekend. Dus mijn verlangen om mensen te helpen en met het publiek te communiceren werd op jonge leeftijd gevormd. En de combinatie van gezondheidszorg en mode was altijd zo intrigerend voor mij. Dit is een vakgebied dat echt beide disciplines kruist.
ZM: Ik herinner me dat ik tegen mijn moeder zei dat ik niet in het familiebedrijf wilde, maar naarmate ik ouder werd, realiseerde ik me mijn passie voor product en was ik echt gefascineerd door hoe verschillende ontwerpen kunnen veranderen hoe iemand zich voelt en die emotionele connectie, niet alleen met onze geschiedenis, maar ook hoe een MOSCOT montuur echt verschillende culturen kan overstijgen en wat dat montuur betekende. Het was meer dan een paar glasses; het was echt een stukje downtown New York en een stukje van onze geschiedenis en dat raakte mij ook emotioneel.
HM: Toen we na 78 jaar aan de andere kant van Delancey Street verhuisden, moest je om bij onze winkel te komen deze iconische trap oplopen. Dus besloten we die hier in de nieuwe ruimte opnieuw te maken. Ze maken tegenwoordig geen borden meer zoals deze.
HM: Dit zijn onze originele trays waarin we onze monturen al 70 jaar tentoonstellen.
HM: We noemen deze de troonstoelen van MOSCOT. Deze zijn waarschijnlijk in de jaren ’40 gekocht, maar ze hebben ook de tand des tijds doorstaan.
ZM: Ik gebruik dit portret als een herinnering aan hoe we begonnen zijn. Je weet waar we vandaan komen, altijd om te herinneren dat we als immigranten meer dan honderd jaar geleden begonnen en hier zijn we vandaag, vijf generaties later.
HM: Mijn overgrootvader, Hyman Moscot, naar wie ik ben vernoemd, kwam in 1899 naar dit land om te ontsnappen aan de onderdrukking in Oost-Europa destijds. Hij kwam via Ellis Island en alle immigranten vestigden zich hier in de Lower East Side waar wij geboren zijn. Hij begon zijn bedrijf—hij was een opticien uit het oude land. Alles wat hij kende was het verkopen van eyeglasses. Hij sprak destijds niet eens Engels. En hij verkocht eyeglasses vanuit een handkar, wat nu ons logo is.
HM: Je weet echt niet waar je heen gaat als je niet weet waar je vandaan komt. Mijn zoon elke dag zien is een geschenk. Het is leuk om naar je werk te gaan. We houden van wat we doen, de mensen die we ontmoeten, de mensen met wie we werken. De creatieve passies die we beiden hebben zijn bijna eindeloos. Ik voel geen enkele verflauwing van dat vuur.
ZM: We vertellen graag het story van ons merk, van de generaties die MOSCOT zijn. Op een gegeven moment kan ik het stokje doorgeven aan de volgende generatie.
HM: Ja, ik wil als eerste weten over die 6e generatie, trouwens.
ZM: Komt voor elkaar!
HM: Het is trots en het is erfgoed. Zoals ik zei, vele generaties gingen ons voor, en we hopen gewoon dat ze ons bekijken en zich goed voelen over wat we doen.
Delen